گریه کن معصوم بی پناه

 گریه کن تا اشک بر گونه های سردت جاری شود

 گونه هایی که یک دقیقه پیش با بوسه مادر گرم بود

 و اکنون در یخ بندان شهر بخاطر نبود تنها یادگار خانواده

و تنها پناهت حتی کسی نیست که گریه ات را

بند بیاورد جسد بی جان مادر رمقی برای در آغوش کشیدن

فرزندی که از شدت استرس لبها و بدنش می لرزد و

زخمی بر روی دستش دارد ندارد

           یتیمی ات مبارک کودک مسلمان

                                                                                    سحر

توی قاب خیس این پنجره ها عکسی از جمعه غمگین میبینم

                                      بارون می یاد خیس میشی برف می یاد گوله میشی

واسه بیرون نیومدنت از شکم مادرت باورت میشه خیلی خوشحالم که این

بلا اومده سرت

سحر

تمومه حرفایی که نگفتی مي خوان كه زودتر از پا بيفتي" همه لحظه ها كه ساكت نشستي منتظرن تا

ببينن شكستي" اون همه كتاب كنج اون خونه پر حرفاي مفت و ارزونه اين همه جواب واسه يك سوال    

كــــــــــي از دل تنـــــــــــــــگ تو مي دونـــــــــــــــه ؟

                            كــــــــــي از دل تنـــــــــــــــگ تو مي دونـــــــــــــــه ؟

                                                      كــــــــــي از دل تنـــــــــــــــگ تو مي دونـــــــــــــــه ؟

چشاتو باز كن اينجا دنياست بهشت يه جايي دور از اينجاست جهان سراسر ظلم و سهم انسان هر دم مشمول

رحم اينهمه لباس اينهمه نقاب تو هيچي نيستي بجز گل و اب ا گر يه عمر كه تو بيداري ؟

 يه لحظـــــــــــه فقط  كنـــــــــــــار م بخـــــــــــواب

                          يه لحظـــــــــــه فقط  كنـــــــــــــار م بخـــــــــــواب

" كتاب سفيد   كتاب سياه   چي مي دونن از جنگ مه و ماه؟    خوش اومدي به تمدن پوچ

                                                     بگویید چادرش را به سر بکشد

 كوچه پس كوچه هاي شهر را  نگاهي مي اندازيم

و نتيجه ميگيريم  نبا يد عقلمان را كف دستمان بگذاريم 

ميشه  گفت يه چشمه ازاينكه ميگن  عقل ما ادماي مخصوصا اين مرز عزيز به چشممونه رو توي اين
عكسها ديد _چرا هر كي چادر به سر داره همه كاراش زير چادر پنهونه و اوني كه چادر نداره و هيچ کاری  نكرده به نظر مردم
كوله بار گناهش حسابي پر   و اونقدر رو اين مساله پا فشاري شده كه جوناي ما نسبت به مساله حجاب حسابي حساس شدن  شايد يه حساسيت بي جا نسبت به چادريا و حجاب

يــــــــــــــك مثـــــــــــــــــال .........

چند وقت پيش تو دانشگاه يكي از نمايشگاههايي كه بچه ها زدن مربوط مي شد به مساله حجاب وقتي يه سر زدم به قسمت نظر خواهي دانشجوها چشمتون روز بد نبينه دفتر پر بود از حرفاي ركيك و فحش و نا سزا عجب جبهه ای گرفته بودن  كه البته من اصلا تاييدشون  نميكنم فقط مثالي بود نسبت به حساسيت جوناي ما در اين مورد خلاصه بعد از اين نمايشگاه نوبت رسيد به نمايشگاه جنگ و جبهه و شهدا كه ايندفعه بر عكس قضيه قبلي دفتر نظر خواهي پر بود از حرفاي قشنگ ميهن پرستي و يه دست مريضاد خستگي در كن از بچه هايي كه زحمت كشيدن حتي خود منم يكي از شعرهاي خودمو كه در اين رابطه بود نوشتم فرق اين دو نمايشگاه تو چي بود ؟نمايشگاه حجاب پر بود از نصيحت و حرفايي كه انگار اين آقايون شيخ گرامي بهش اضافه كردن اسلامياي متعصب جاهل كه هممونو جهنمي كردن بحث دل پاك نبود فقط گفته شد ظاهر ظاهر ظاهر اما نمايشگاه جبهه و جنگ پر بود از غرور ملي  كه نیاز به توضيح و نصيحت نداشت و قابل درك بود يه درك قلبي _ من هيچ وقت نميگم چادريا بدن و يا اقايوني كه فرق كج دارن و يقه پيرهنشون داره خفشون ميكنه بدتر يا تيپ سوسوليارو و موهاي اتو كشيده رو تاييدنمي كنمو بگم اينا يقينا خوبن ادما هم خوبشون رو دارن هم بدشونو پوشش ملاك نيست  به هيچ وجه/ فقط تو تموم اين حرفا خواستم بگم ايهالناس عقلتونو به چشمتون نگيريد كه باعث شه اينقدر نسبت به مساله چادر و حجاب موضع گيري بي حد و حساب شه.

من ازبين  بد و بدتر  انتخابم بد    اين نظر من بود حالا خوبه يا كه بد

                                                                             ..سحر..

                                 گفتگویی پر از چراهای جنجالی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 

شاید جا دارد بگویم جوانان ما انقدر در محدودیت به سر برده اند که  با ذره ای ازادی کاذب ظرفیتشان

لبریز می شود.

و اما چرای من .. محدودیت؟ یا بی ظرفیتی جوانان ما؟

و اما چرای انها..چرا نمیگذارند؟چرا نمیتوانیم؟چرا باید همیشه ترسید؟چرا نباید راحت بود؟چرا بهای

دوست داشتنمان به قیمت از دست دادن ارامش و ابرویمان است؟اینجا مملکت نیست قفس است. چرا

باید نیروهای مثلا امنیتی را به چشم عزرائیل دید پس دوست کجاست؟چرا باید همیشه فرار کرد؟

؟چرا؟چرا؟چرا ؟

باز هم چرای من ..محدودیت ؟ یا بی ظرفیتی جوانان ما ؟

 و اما جواب ...........................................................؟

و اما جواب با توجه به این نکته که قصه این نیمکت همچنان ادامه دارد

اینها نباشند یارانی دیگر ......

 راستی گفتن این نکته ضروریست که من نظری بیان نکردم .

بوی عیدی بوی توپ بوی کاغذ رنگی .....بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو 

بوی ياس جانماز ترمه مادربزرگ..... با اینا زمستونو سر میکنم با اینا خستگیمو در میکنم 

شادی شکستن قلک پول.. وحشت کم شدن سکه عیدی از شمردن زیاد .. بوی اسکناس تا نخورده لای کتاب

فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه....شوق یک خیز بلند از روی بغچه های نون

برق کفش جفت شده تو گنجه ها....با اینا زمستون سر میکنم..با اینا خستگیمو در میکنم

.عشق يك ستاره ساختن با دو لك .....ترس نا تموم  گذاشتن جريمه هاي  عيد مدرسه

 بوي گل محمدي كه خشك شده لاي كتاب.. بوي باغچه ..بوي حوض.. عطر خوب نسرین

شب جمعه پي فانوس توي كوچه گم شدن ..بوي جوي لاجوردي ..هوس يه ابتني 

با اينا زمستونو سر ميكنم                      با اينا خستگيمو در ميكنم

............................................................

سپاس و درود بر دوستان عزیزم  که همیشه هم یارم بودند و با حضورشون به وبلاگم روح

دادند ....همیشه سبز باشیدحتی از بهار هم سبزتر..........

............................................................

راستی کنج دعاهای پاکتون.. سر سفره زلال عیدتون.. از یاد نبرید مارو..و از یاد نبرید

...................................................................................................

..................................................................................................

                                                       so close ho matter how far

                                          couldnt be much more from the heart

                                                     forever trusting who we are

                                                        and nothing else matters

                                        never opened myself this way

                                                              life is ours we live it our way

                                             all these words i dont just

                                              and nothing else matters

                                           trust i seek and i find in you

                                      every day for us something new

                                             open my mind for a different view

هرگز ارزش قائل نشدند براي بازيهايي كه مي  كردند                                                             

                                               never cared for what they say

                        but i know

                ۲        ازاده مرد بودن را باید از اهلش جوئید

                            ۳         تقلید اینجا جایز است

وانکس که فریبـــــــا و ریاکار و جلب بود ....... اصلاح‌طلب بود

آنکس که به دانشکده‌ها وعده‌ی خوش داد؛ ....... دستور بکش داد!

وانکس که سر وعده‌اش از بیخ عرب بود ....... اصلاح‌طلب بود

آن شخص که مرثیه‌ی جلاد اوین خواند ......... این بود، همین خواند!

وان شخص که از هر دو فروهر به غضب بود ....... اصلاح‌طلب بود

میگفت که تعقیب کند هرچه که جانی‌ست ......... گفتند تبانی‌ست!

مالیده شدن را خودش البته سبب بود ....... اصلاح‌طلب بود

میگفت سر شب ز تسامح، ز تساهل ......... وز صبر و تحمل

فرمانده زندان اوین، آخرشب بود! ....... اصلاح‌طلب بود

دیدم که عبای تن او تور سفید است! ....... این مکر جدید است

انگار که دعوت به شب عیش و طرب بود! ....... اصلاح‌طلب بود

معقول از آن پیش که آید سر قدرت .......... میداشت مروت

گویند که اهل نظر و اهل ادب بود ....... اصلاح‌طلب بود

خوش می‌پلکد باز درین گوشه و آن سو ........ احسنت به این رو

البته از آخوند سماجت نه عجب بود ....... اصلاح‌طلب بود

حقا که فرآورده‌ی او مرد مشنگی‌ست ...... (تشبیه قشنگی ست:)

او نخل و در این رابطه ........ رطب بود ....... اصلاح‌طلب بود

..............................................................................

قبل از اعدام

..............................................................................

خون مامی شکفد بر برف اسفندی.

خون مامی شکفد بر لاله

خون ماپیرهن کارگران.

خون ما پیرهن دهقانان

خون ماپیرهن سربازان  

خون ما

          پیرهن 

                  خاک ماست...

نم نم باران، با خون ما

                    شهر آزادی را

                                  می سازد....

نم نم باران،با خون ما

               شهرفرداها را 

                            می سازد. 

                                            خسرو گلسرخی 

...............................................................

این وطن هرگز برای من وطن نبود

..............................................................

گل لاله گل ساده گل سنگین و افتاده تو دشت خشک و بی بارون تورو میبینم اواره

ای گل ساقه شکسته !ای پریشون !درد تو درد منه نداره درمون

اگه ابر اسمون بر تو بخیله کاشکی از چشمای من بباره بارون

گل درد رنجتو با تنم یکی کن تن من فدای تو ای گل دل خون

گل لاله رفته از یاد تن تو باغچه ی خونه و گلدون های ایوون

بشکنه دستی که تو صحرا تورو کاشت جای تو تو گلدونه نه تو بیابون

بس که تنهایی کشیدی برگه هات رو به زواله

فصل تنهایی گذشته برای ما گل لاله

شعر ناقوس از جمله شعرهای بلند اجتماعی نیما است که زمینه عاطفی ان را امید به بهبود اوضاع سیاسی و اجتماعی رقم زده است شعر دارای مقدمه ای است که در ان "بانگ دلکش ناقوس" که در خلوت سحر طنین انداز شده است توصیف شده است بعد از این مقدمه شعر و ۱۲ بند ادامه می یابد که هر بند با طنین اوای ناقوس"دینگ دانگ"اغاز می شود.شعر ناقوس یکی از خوش بینانه ترین شعرهای نیما است که در بهمن ۱۳۲۴ پیش بینی می کرده است .

شعر خروس می خواند یکی دیگر از شعرهای حاکی امید نیما است  شعر با "بانگ خروس "اغاز می شود که بشارت از فرا رسیدن صبح روشنایی است این شعر ۲ سال پس از ناقوس سروده شده است .

"بانگ خروس" تجسم امید نیما به بهبود و تحول اوضاع اجتماعی است بانگ خروس همچنین بسیار صمیمانه تر و واقعی تر و مناسب تر از "بانگ ناقوس " در شرایط اقلیمی و فرهنگی ماست .شعر خروس  می خواند همچنین انتهایی خوش و سرشار از امید دارد .

از بانگ خروس دل و هوش گشاده می شود و مرغ چون زندانی شب چون گور تنگ و تاریک" از قفس  می جهد و باز این سوال تکرار می شود  که در این حال در بیابان و راه دور و دراز چه کسی مانده و خسته است؟ این سوال در این وضع  موقعیت خاص بیشتر معنی انکار و ترغیب دارد یعنی نباید کسی خسته و مانده و نا امید باشد وقتی که بانگ خروس بر خاسته و صبح دمیده است :

قوقولی قوقو "گشاده شد دل و هوش

صبح امد و خروس می خواند

همچون زندانی شب چون گور

 مرغ از تنگی قفسی جسته است

در بیابان و راه دور و دراز

کیست کو مانده ؟ کیست کو خسته است؟

من چه بی شرم ام اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم بر بلند کاج خشک

کوچه بن بست.

                                         یار دبستانی من با من و همراه منی

                                        چوب الف بر سر ما بغض من و اه منی

                                   حک شده اسم من و تو رو تن این تخته  سیاه

                                       ترکه بیداد و ستم مونده هنوز رو تن ما

                                      دشت بی فرهنگی ما هرز تموم علفاش

                                     خوب اگه خوب بد اگه بد مرده دلای ادماش

                                     دست من و تو باید این پرده هارو پاره کنه

                                   کی می تونه جز من و تو درد مارو چاره کنه؟

گر بدین زیست باید پاک

من چه نا پاکم اگر ننشانم از ایمان خود "چون کوه یادگاری جاودانه برتر از

بی بقای خاک.

امدیم با صدایی ناشناس , زمین باکره بود

 و نام حماسه ها

و همه چیز با زاویه ای تنگ در خط دیدمان _ کودکی _

 زمین کرت بست و اتش خرمن شد "و شمشیر به زهر اب دیده در کف

دشمن "

امروز انقدر ایستاده ایم که صدای رویش را زیر پای خویش احساس

کنیم

 "بودن دیگر است و شدن دگر"

گذشته از گذشته گان است و اینده از ان ماست

بلکه به روی کمکی که در اینده می توانیم بنمائیم متمرکز کنیم

                                                 دوست من

قاصدک!  هان چه خبر اوردی؟ از کجا وز که خبر اوردی؟

خوش خبر باشی اما!

اما! گرد بام و در من بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا نه زیاری نه زدیار و دیاری - باری

برو انجا که بود چشمی و گوشی با کس برو انجا که تو را منتظرند

 قاصدک! در دل من همه کورند و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب.

 قاصد تجربه های همه تلخ با دلم می گوید: که دروغی تو دروغ که فریبی تو فریب.

قاصدک! هان  ولی ...   اخر .... ا  ی وای! راستی ایا رفتی با باد؟ با توام کجا رفتی؟ ای ...

 راستی ایا جایی خبری هست هنوز؟ مانده خاکستر گرمی جایی؟!

در اجاقی - طمع شعله نمی بندم - خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک! ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند.

 باید می گذاشتند خاکستر فریادمان را بر همه جا بپاشیم

 باید می گذاشتند غنچه های قلبمان را بر شاخه های انگشت عشقی بزرگتر بشکوفانیم

 باید می گذاشتند سرمای انده من اتش سوزان لبان تو را فرونشاند

 تا چشمان شعله وار تو قندیل خاموش شبستان مرا برافروزد.

ستاره ها اعدامیان ظلمت به خاک اگر چه می ریزند سحر دوباره بر می خیزند

  بخوان که دوباره بخواند این قبیله قربانی گل سرود شکستن را

 بگو که  به خون بسراید این عشیره زندانی حرف اخر رستن را

  با دژخیمان اگر شکنجه اگر بند است و شلاق و خنجر

 اگر مسلسل و انگشتر   با ما تبار  فدایی با ما غرور رهایی

  به نام اهن و گندم

 اینک ترانه ازادی   اینک سرودن مردم 

 امروز ما   امروز فریاد    روز بزرگ میعاد

 بگو که دوباره می خوانم با تمامی یارانم گل سرود شکستن را

 بگو که به خون می سرایم با دل  و جانم حرف اخر رستن را

                   بگو به ایران

                                   بگو به ایران

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان

ولی اخر کلاسی ها .....
 
لواشک بین خود تقسیم می کردند
 
و ان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد
 
با خطی خوانا بر روی تخته ای کز ظلمت تاریک غمگین بود تساوی را اینچنین نوشت
:
یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان یکی برخاست همیشه یک نفر باید به پا خیزد
 
به ارامی سخن سر داد تساوی اشتباه فاحش و محض است
 
نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره شد و معلم مات بر جا ماند
 
و او پرسید : اگر یک فرد انسان واحد یک بود ایا باز یک با یک برابر بود ؟

سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت ... ...

معلم فریاد زد : اری 

و او با پوزخندی گفت :اگر یک فرد انسان واحد یک بود

ان که زر و زور به دامن داشت بالا بود

و انکه قلبی پاک  و دستی فاقد از زر داشت پایین بود ...

اگر یک فرد انسان واحد یک بود این تساوی زیر و رو می شد

 حال می پرسیم اگر یک با یک برابر بود نان و مال مفتخوران از کجا می امد ؟

چه کسی دیوار چین ها را بنا می کرد ؟

اگر یک  با یک برابر بود  پس انکه پشتش زیر بار فقر خم می شد

 یا که زیر ضربت شلاق له می شد ؟....................

معلم ناله اسا گفت: بچه ها در جزوه های خود بنویسید که
 
 یک با یک برابر نیست.

 جان انسان است

 جان انسان است

 جان انسان است

 

نامت را که می نویسم

ماه رنگ و باد بوی تو می گیرد

به هر چه نگاه می کنم

رنگ تو می شود

خم می شوم و نامت را

به شکل فریاد می کشم .  

                                      مثل قذیفه فارقه

                                                         لم تصب هدفها ....

  RSS